<- Expertisecentrum Euthanasie

Interviews met vrienden

‘Opeens zei ze: Ik wil toch zelf besluiten wanneer ik ga.’

Anderhalf jaar geleden overleed Inge de Witte (64) na een kort en hevig ziekbed. Toen de dood onafwendbaar bleek, sprak Inge de wens uit om via palliatieve sedatie uit het leven te glijden. Toch koos ze op het laatste moment voor euthanasie. Waarom precies? Haar man Jan van Doggenaar (68) blikt terug.

‘De consulent euthanasie was een hele steun.’

Voor psychiater Anoushka Bruggeman was de consulent van Expertisecentrum Euthanasie een rots in de branding. "Meegaan naar de patiënt, naar de apotheek, infuus zetten; de consulent kon mij overal in ondersteunen."

‘Ik ben opgelucht dat de wens van mijn zus vervuld is.’

Ans Konings (59) hielp haar zus met het schrijven van een wilsverklaring, maar betwijfelde of euthanasie ooit een optie zou worden. “Op basis van de ziekte van Alzheimer alleen zou het waarschijnlijk niet gelukt zijn; die hersenbloeding was achteraf gezien haar geluk.”

‘Ik ga liever gewoon dood.’

Bert Keizer (74) weet het zeker: er bestaat geen zalig nietsdoen. Sinds zijn pensionering werkt de filosoof en specialist ouderengeneeskunde voor Expertisecentrum Euthanasie. “Tegen patiënten van wie ik het verzoek kan inwilligen zeg ik: ‘Het spijt me dat u mij nodig heeft’.”

‘Ik leef op de gedachte dat dit haar grootste wens was.’

Hoe kijkt Margo ten Broeke terug op het euthanasietraject van haar dochter?

‘Ik kon steeds meer achter het verzoek gaan staan.’

Huisarts Anne Marie Sprengers over de ondersteuning van de consulent euthanasie. "Het helpt enorm als je iemand hebt om mee te sparren."