Ze werkt elf jaar voor het expertisecentrum, en was indertijd als dertiger de jongste verpleegkundige ooit die werd aangetrokken. In haar eerdere werk had ze meermaals te maken met patiënten die een einde aan hun leven maakten. “Dat heeft mij als mens geraakt. Ik denk dat niemand dood wil, maar soms lukt leven gewoon niet.”

“Er zijn mensen die met tien-nul achterstand beginnen en die gruwelijke dingen meemaken. Ik vind dat wij als samenleving moeten kijken wat we met elkaar kunnen doen om ervoor te zorgen dat deze mensen wél door kunnen met leven. Maar als dat dan écht niet lukt, mag iemand dan op een humane manier sterven?”

“En ja, dat is een moeilijke spagaat. Maar de zoektocht naar antwoorden op de vraag waarom iemand het kan volhouden of juist alle veerkracht verliest, en dat dit voor iedereen ook weer anders is, maakt dit werk juist zo mooi”, vertelt ze bevlogen.

De vragen waar Kammeraat op doelt, zijn ook onderdeel van de Sunset-studie waaraan zij als onderzoeker meewerkt. In dit onderzoek van Expertisecentrum Euthanasie en 113 Zelfmoordpreventie worden de doodswens en hulpbehoeften van mensen met een euthanasieverzoek op grond van psychisch lijden in kaart gebracht. “Zodat er hulp kan worden ontwikkeld voor mensen van wie het euthanasieverzoek wordt afgewezen of die lang moeten wachten voor hun verzoek kan worden behandeld. We hopen hiermee zelfdoding te kunnen voorkomen.”