Columns

Krans

Een gesprek met Chantal blijkt een balanceeract voor gevorderden. Er zijn veel vragen die verkeerd vallen, er zijn veel antwoorden die verpakt worden in opstandigheid en boosheid: dan schiet ze overeind, haar stem heeft wél kracht. We worden op de proef gesteld, Edith en ik. Of wij misschien ook afhakers zijn. Of wij haar ook in de steek zullen laten.

Loesje

Ze is tegendraads vanaf het allereerste moment. Ik ben alleen, het is een verkennend bezoek. Haar woonkamer lijkt een uitdragerij, overal hoog opgestapelde dozen. Ze zit op een finaal versleten grijze bank, draagt een zwarte pet, onder handbereik shag en een asbak vol peuken. De gordijnen zitten potdicht. Ik moet maar niet op de rotzooi letten. Dat doet ze zelf ook niet.

Breekbaar

Ik was alleen, het was een verkennend gesprek. Ik stond voor de deur en ik zag haar gluren. Klein wijffie, negenentachtig, mooie kleurige rok. Ik moest vooral gaan zitten, misschien wilde ik iets drinken? Ze zat tegenover me. Ik op de rode leren bank pal naast een overladen boekenkast met titels die ik zelf ook in de kast had staan

De vlucht voorwaarts

Het was de derde keer dat ik een spoedcasus aannam. Spoed betekent dat de euthanasie in principe binnen twee weken wordt uitgevoerd. Dennis was vijfentwintig en terminaal: botkanker met uitzaaiingen in de longen.

Dodelijk dilemma

We worstelen allemaal met de coronapandemie. Thuis, en op het werk. Cisca Peters, verpleegkundige bij Expertisecentrum Euthanasie, wil niemand besmetten en is “dus best een strenge pleeg”. Maar dan valt Arie haar in de armen.

Corona

Jarenlang werkte ik zonder de aanwezigheid van een minuscuul virus dat ons leven achteloos in de war schopt. Dat voorlopig van geen ophouden weet. Dat zich maar moeizaam laat kennen. Ons voor verrassingen stelt. Dat maakt dat we achter de feiten aan lopen.

Blijf op de hoogte met onze vriendennieuwsbrief

Ontvang 3 keer per jaar de nieuwsbrief 'vrienden voor het leven' in uw mailbox