X

Coby van der Heijden -Buijsen
Na een werkzaam leven als internist nefroloog ben ik medio 2013 begonnen als consultarts bij de levenseindekliniek. Mijn motivatie hiervoor kwam voort uit het besef dat nog steeds te veel mensen niet op een door hen gewenste waardige manier afscheid van het leven kunnen nemen als doorleven ondraaglijk is geworden. Daarnaast ben ik werkzaam als SCEN arts.
Euthanasie geven, mits passend binnen de huidige regelgeving, is een daad van barmhartigheid die mijns inziens veel voldoening geeft. De praktijkervaring die ik afgelopen jaren heb kunnen opdoen met euthanasie zou ik daarom graag willen delen met artsen die zich nog onvoldoende in staat achten hun patiënten bij te staan met de uiterste hulpvraag die een verzoek om euthanasie is. 
Constance de Vries
Ik ben 32 jaar huisarts geweest in Munstergeleen, in een praktijk met twee andere collega’s. Ook was ik huisartsopleider bij de Universiteit van Maastricht. Nu ben ik nog actief als SCEN-arts en als arts bij de Levenseindekliniek. Het werken als SCEN-arts doe ik al vanaf het begin van de euthanasiewet in 2002. Bij de Levenseindekliniek ben ik sinds de oprichting betrokken. Mijn speciale belangstelling gaat uit naar euthanasie bij dementie en ik heb hier inmiddels veel ervaring mee, want praktisch alle dossiers van dementerenden die bij de Levenseindekliniek in behandeling worden genomen, gaan langs mijn bureau. In 2011 was ik voor het eerst betrokken bij de euthanasie van een wilsonbekwame dementerende. Kennis doorgeven over dit complexe onderwerp, waar veel discussie over is onder artsen en bij de patiënten en hun mantelzorgers, is voor mij een extra motivatie om mij in te zetten voor de nascholing van het Expertisecentrum Euthanasie.
Yvonne G. van Ingen
Ik ben opgeleid als specialist ouderengeneeskunde, en kaderarts palliatieve zorg en werk als zelfstandig SO in de eerste lijn. Sinds de kaderopleiding maak ik mij hard voor goede levenseindezorg. Ik noem mezelf gids in geriatrie en levenseinde. Mijn doel is te zorgen voor goede levenseindezorg. Naast mijn werkzaamheden als arts voor ouderen en palliatieve patiënten thuis, ondersteun ik huisartsen en geef ik les. Dat doe ik vanuit de Levenseindekliniek, maar ook als palliatief consulent Integraal Kankercentrum Nederland (IKNL). Vanuit IKNL ben ik ambassadeur PaTz (palliatieve thuiszorg) en betrokken bij MDO palliatieve zorg in het ziekenhuis. Verder ben ik SCEN-arts, SCEN-docent en spreker op symposia. Ik maak mij hard voor advance care planning in transmurale zorg (de patiënt moet geen last hebben van de eerste en tweede lijn). Ik organiseer scholing (intercollegiale toetsing) voor huisartsen. En ik geef met heel veel plezier lezingen voor ouderen, publiekslezingen over het tijdig bespreekbaar maken van het levenseinde. Ik ben met deze lezingen opgenomen als spreker bij de coalitie Van Betekenis tot het Einde. Verder ben ik ambassadeur van Ambulancewens. Wil je nog meer over mij weten? Kijk dan op mijn website: http://www.yvonnegvaningen.nl
Willeke Stadtman
Sinds eind 2014 ben ik als arts werkzaam voor de Levenseindekliniek. In een ‘eerder’ leven werkte ik ruim dertig jaar in de gezondheidszorg, eerst als arts (onder meer als verpleeghuisarts), later als bestuurder. Na mijn vroegpensioen in maart 2011 schreef ik drie boeken: een bundel columns over dagelijkse ongemakken, opmerkelijke verschijnselen en klein leed met de opwekkende titel Hopeloos maar niet ernstig, in maart 2016 verscheen Op voet van oorlog, een familiegeschiedenis en in oktober van dat jaar Slotakkoord. 15 misverstanden over euthanasie en hulp bij zelfdoding. Ik ben getrouwd, heb drie kinderen en vier kleinkinderen, een hond (Roemeense kliko) en een kater die poes heet. Ik heb ruime ervaring met het geven van lezingen en doceren. Ik vind het belangrijk om mijn kennis en ervaringen over euthanasie te delen met anderen; dat doe ik graag en met veel plezier.
Rik Haarmans
Geboren in 1951 te Venlo, getogen in Tilburg, gestudeerd in Nijmegen en gedurende 25 jaar gewerkt in Rotterdam als huisarts . Daarnaast ben ik sinds 12 jaar scen-arts. Vanaf 2013 werk ik als consult-arts voor de Levenseindekliniek. Als docent voor de Levenseindekliniek wil ik collega’s informeren over en leren welke mogelijkheden de huidige euthanasiewet hen biedt om aan hun patiënten een juiste en verantwoorde hulp te geven om hun laatste wens ingevuld te krijgen. Persoonlijk heb ik als huisarts deze intensieve en ook wel tijdrovende begeleiding van een patiënt in zijn of haar euthanasietraject vooral als zeer bevredigend en stimulerend ervaren. Ik heb dit altijd als een belangrijk deel van mijn taak als hulpverlener gezien. Ook nu nog, vanuit mijn werk voor de Levenseindekliniek, blijf ik veel motivatie putten uit de intense en diepgaande contacten in de laatste levensfase van mensen. Mensen die ondraaglijk en uitzichtloos lijden ervaren, en die de dappere en vaak moeizame weg kiezen naar een euthanasie.
Sjaak van Meeteren
Geboren en getogen in de Randstad belandde ik door de liefde in het zuiden. Hier werkte ik als verpleeghuisarts, wat tegenwoordig specialist ouderengeneeskunde (SO) wordt genoemd. De laatste dertien jaar voor mijn pensioengerechtigde leeftijd werkte ik in een verpleeghuis binnen de GGZ voor patiënten die vanwege hun gedragsproblemen niet in een regulier verpleeghuis te handhaven zijn. Ik was hier verantwoordelijk voor de palliatieve zorg. Ook heb ik ruim veertien jaar als arts-docent SO aan het UMC Radboud gewerkt. Sinds 2008 ben ik SCEN-arts en heb ik in het oprichtingsbestuur van een hospice gezeten. Na mijn pensioen ben ik doorgegaan als ZZP-er SO en opleider. Sinds 2013 ben ik ook voor de Levenseindekliniek actief. Het is vooral het zien hoe schrijnend sommige mensen kunnen lijden aan het leven, dat mij motiveerde om mij aan te sluiten bij de Levenseindekliniek. Wanneer lijden als onmenselijk wordt ervaren, moet je niet op een wachtlijst worden geplaatst.
Trees Nellen
Sinds 2014 werk ik bij de Levenseindekliniek. Pas daar heb ik mijn eerste euthanasie uitgevoerd. Voorheen heb ik als specialist ouderengeneeskunde in het verpleeghuis nooit een euthanasieverzoek gehad. Dat was toen een opluchting voor me, want het leek me erg ingewikkeld. Achteraf denk ik dat ik  toen mogelijk patiënten tekort gedaan heb door er niet open voor te staan. Ik heb lang als basisarts in de psychiatrie gewerkt en later als arts bij Geriant (diagnostiek en casemanagement bij dementie). Dat helpt me nu bij het onderzoeken van ingewikkelde vraagstukken bij de Levenseindekliniek.  Daarnaast werk ik als SCEN arts. Ik zet mijn huidige kennis en ervaring graag in om dokters die nog weinig ervaring hebben met euthanasie praktische handvatten te geven om van de koudwatervrees af te komen. 
Willem Spiers
Sinds medio 2012, vrijwel vanaf het prille begin, ben ik als arts verbonden aan de Levenseindekliniek. Het werk dat ik doe, schenkt mij veel voldoening, ook nu ik sinds eind 2015 met pensioen ben. Na een lange loopbaan als huisarts, inspecteur, manager, verpleeghuisarts, palliatief consulent en opleider, wil ik graag mijn ervaring en kennis delen met andere collega’s.  Bij een euthanasieverzoek, een moeilijk, maar ook zo belangrijk en voldoening schenkend onderwerp,  gaat het erom de patiënt (doorgaans in nood) vrij en in alle rust aan te horen en te bevragen over wat hem of haar ertoe brengt dit verzoek voor te leggen aan de dokter. Daarna volgt het onderzoek of dit verzoek medisch inhoudelijk en procedureel past binnen de kaders van de wet  (WTL) en ook of dit past binnen de grenzen van wat een dokter hebben kan. Als dat zo is, kan het verzoek opgepakt worden om deskundig uit te voeren. Bij dit werk is het wenselijk om niet eenzaam en alleen te moeten werken. Een klankbord en een maatje zijn nodig in deze trajecten, zowel voor constante kwaliteit als om samen scherp te blijven.